|
piątek 09.10.2009 sobota 10.10.2009 niedziela 11.10.2009 poniedziałek 12.10.2009 wtorek 13.10.2009 środa 14.10.2009 czwartek 15.10.2009 piątek 16.10.2009 sobota 17.10.2009 niedziela 18.10.2009 |
|
Patron honorowy koncertu: Clara Celati Dyrektor Instytutu Kultury Włoskiej w Krakowie
F. Chopin, 4 Ballady
Chopin – to anioł, Liszt – to demon…
Za balladę zwykło się uważać utwór fantastyczny, pozbawiony ścisłych formalnych ograniczeń, w którym zależnie od nastroju i przeżyć, każdorazowo kształtuje się nową postać artystyczną. Chopin był pierwszym twórcą ballad instrumentalnych. Utwory te cechuje nie tylko swobodna forma – ekspresywna, niepowtarzalna, wielokształtna, ale także swoisty ton balladowy, określany jako szczególny rodzaj narracji wyrażanej przez długo-oddechowe, szerokie frazy, tajemniczość, niesamowitość i grozę. Ballada g-moll op. 23 skomponowana w Paryżu 1835-36, nazwana została przez Schumana “najdzikszą i najbardziej niezwykłą kompozycją Chopina”. Ballada F-dur op. 38 z roku 1839, zadedykowana Schumanowi, postrzegana była “inaczej, choć nie mniej fantastycznie i pomysłowo od pierwszej”. Ballada As-dur op. 47 z roku 1841 wniosła do gatunku “ton pełen blasku” i “jasnego kolorytu”. Ballada f-moll op. 52 powstała w Nohant w latach 1842-43 i reprezentuje ton wyraziście refleksyjny. Franz Liszt – jedna z najwybitniejszych postaci muzycznego romantyzmu – w swej twórczości fortepianowej rozwinął technikę pianistyczną, “antycypując zarówno styl impresjonistyczny, jak i ekspresjonizm, a także późnoromantyczny wirtuozowski koncert fortepianowy”. Jednak odrębną grupę jego kompozycji stanowiły opracowania na fortepian twórczości innych kompozytorów – ponad 300 utworów. Można wydzielić w nich dwa rodzaje: wyciągi z partytur, w których twórca przeniósł materiał muzyczny na fortepian oraz parafrazy i fantazje, w których ujawnił w bardzo silnym stopniu swój indywidualny styl kompozytorski i pianistyczny. To właśnie do pierwszych z nich należy m.in. transkrypcja śmierci miłosnej Izoldy z dramatu muzycznego Ryszarda Wagnera Tristan i Izolda. Rosyjski kompozytor Dmitrij Kabalewski klasyczne podstawy warsztatu kompozytorskiego przejął od Nikołaja Miaskowskiego, ale dużą rolę odegrała w jego twórczości inspiracja muzyką Prokofiewa. Charakterystyczną cechą stylu artysty stało się połączenie groteski i żywiołowości z głębokim liryzmem. W utworach wykorzystywał ludowe melodie rosyjskie, ukraińskie, białoruskie i burgundzkie. W swym dorobku posiada trzy sonaty fortepianowe: pierwszą z 1928, drugą z roku 1945, zrewidowaną w 1967 i trzecią F-dur op. 46, napisaną w roku 1948. Joanna Ślusarczyk |
|
|
