|
piątek 09.10.2009 sobota 10.10.2009 niedziela 11.10.2009 poniedziałek 12.10.2009 wtorek 13.10.2009 środa 14.10.2009 czwartek 15.10.2009 piątek 16.10.2009 sobota 17.10.2009 niedziela 18.10.2009 |
|
Patron honorowy koncertu: Clara Celati Dyrektor Instytutu Kultury Włoskiej w Krakowie
F. Chopin, Rondo Es-dur op. 16 F. Liszt, Sonata h-moll ----------------------------- J. S. Bach, Koncert włoski D. Szostakowicz, Preludium i fuga Des-dur op. 87 nr 15 I. Strawiński, 3 fragmenty z Pietruszki Emocja i myśl w muzyce
Wszystkie utwory Chopina o tytule ronda powstały w Warszawie w latach 1825-1828 i 1832-33. Ich muzyka – żartobliwa i śmiała – przepełniona jest młodzieńczą radością i zabawą, a pianistyczna wirtuozeria łączy się z żywiołem muzyki ludowej. Rondo Es-dur op. 16, skomponowane we wczesnych latach paryskich w 1833 roku, prezentuje paryską odmianę stylu brillant. Forma utrzymana w postklasycznej tradycji zawiera dodatkowo obszerną introdukcję i błyskotliwą kodę. Sonata h-moll Franza Liszta z 1853 roku to jedyna sonata w dorobku twórczym kompozytora. Uważana jest za arcydzieło literatury fortepianowej XIX wieku. Nazwana przez Johannesa Brahmsa “retoryczną fantazją”, przynosi nie tylko trudności techniczne, ale także ładunek emocjonalny. Jej skomplikowana budowa formalna wymyka się klasycznym regułom – jest jednoczęściowa, a wewnątrz niej wyodrębnić można kilka faz rozwojowych. Pięć myśli muzycznych łączy motywika, różnicuje – charakter. Temat introdukcji występuje we wszystkich fragmentach, pierwszy temat główny spokrewniony jest z tematem Symfonii Faustowskiej, drugi to monumentalne grandioso, trzeci ma oblicze liryczno-nokturnowe, czwarty to kantylena wolnej części. Forma całej sonaty składa się z ekspozycji, przetworzenia (wolna część) oraz repryzy, której początek jest fugą o charakterze scherza. Koncert włoski Johanna Sebastiana Bacha przeznaczony jest na klawesyn solo bez towarzyszenia orkiestry. Jest cykliczną formą trzyczęściową, w której Bach stosuje zasadę koncertującą, mającą na celu przeciwstawianie grupy solowych instrumentów concertina orkiestrowemu tutti. Kompozytor dzieli utwór na dwa manuały (klawesynu) znakiem “forte” i “piano”. Z głównego tematu wyprowadza cały motywiczny materiał pierwszej części. Między dwiema żywszymi częściami umieszcza spokojniejszą “arię”, po której następuje brawurowe, finałowe Presto. Z okazji 200. rocznicy śmierci J. S. Bacha, Dmitrij Szostakowicz między 1950 a 1951 rokiem napisał 24 preludia i fugi na fortepian na wzór Das wohltemperierte Klavier. Ten dwuczęściowy cykl skonstruowany został – jak pisze kompozytor – “nie jako dzieło cykliczne, lecz jako seria utworów, niezwiązanych z sobą żadną wspólną ideą”. Znajdują się tu utwory i nawiązujące do Bacha (Preludium cis-moll), i do dramatów Musorgskiego (Preludium es-moll), kompozycje dramatyczne, groteskowe i liryczne. Kompozytor połączył Bachowską fugę z własnym językiem dźwiękowym i stylem. Przykładem – fuga Des-dur nr 15, w której tonalność jest już jedynie umowna. W Preludiach i fugach Szostakowicza wyraźny jest też narodowy charakter, głęboko związany z tradycją klasyki rosyjskiej. Trzy fragmenty z Pietruszki Igora Strawińskiego z 1921 roku są transkrypcjami z baletu Pietruszka – “burleski choreograficznej w czterech obrazach”, komponowanej w latach 1910-1911. Po sukcesach Ognistego ptaka Strawiński postanowił napisać dzieło orkiestrowe, w którym “fortepian miałby rolę zasadniczą, prowadzącą”. Pietruszka jest utworem niezwykle oryginalnym, osobistym, w którym kompozytor używa szorstkich, kanciastych brzmień, sięga do ludowych tematów, wprowadza innowacje nie tylko w zakresie instrumentacji, ale też formy architektonicznej i koncepcji estetycznej. Joanna Ślusarczyk |
|
|
|
Stowarzyszenie Artystyczne PianoClassic, ul. Zwierzyniecka 15/8, 31-103 Kraków www.pianoclassic.pl tel: +48 696 950 910 |
