piątek 09.10.2009  sobota 10.10.2009  niedziela 11.10.2009  poniedziałek 12.10.2009  wtorek 13.10.2009  środa 14.10.2009  czwartek 15.10.2009  piątek 16.10.2009  sobota 17.10.2009  niedziela 18.10.2009



 

Masataka Takada (Japonia)

Michał Nesterowicz (Polska)

Orkiestra Akademii Beethovenowskiej


20:00 Kościół Świętej Katarzyny w Krakowie


Patron honorowy koncertu:

Honorowy Konsul Japonii

Krzysztof Ingarden




D. Szostakowicz, X Symfonia e-moll  
----------------------- 
S. Prokofiew, II Koncert fortepianowy g-moll op. 16


W kręgu wielkiej symfoniki


X Symfonia e-moll, stanowiąca podsumowanie doświadczeń kompozytorskich Dymitra Szostakowicza powstała latem 1953 roku. W zamierzeniu miała być ostatecznym rozrachunkiem ze stalinizmem – sprzeciwem wobec zła i tyranii. “W tym utworze chciałem przekazać ludzkie uczucia i namiętności” – mówił artysta. Część pierwsza, Moderato, opiera się na trzech tematach, z których pierwszy odgrywa rolę przewodnią. Użycie ciemnego kolorytu w orkiestrze stwarza klimat pesymistyczny i przygnębiający. Scherzo – najkrótsze z wszystkich scherz u Szostakowicza, oparte jest na fascynujących, dzikich rytmach, przywodzących na myśl Cudownego mandaryna Bartóka. Część ta, zgodnie ze słowami kompozytora, przedstawia “muzyczny portret zbrodniczego tyrana”. Pierwszy z jej tematów jest cytatem ze wstępu do Borysa Godunowa Musorgskiego. W trzeciej części – Allegretto – Szostakowicz wprowadził motyw złożony z dźwięków d es c h, które są muzycznymi inicjałami nazwiska kompozytora według pisowni niemieckiej – D. Sch. Motyw ten jeszcze wielokrotnie pojawił się później w jego twórczości. Finał symfonii, nawiązujący wyraźnie do klasycznej symfonii rosyjskiej (zwłaszcza do Borodina), jest pogodny, pełen humoru i stanowi jak gdyby rozwiązanie konfliktów z poprzednich części. 

W latach 1912-1913 powstawał II Koncert fortepianowy g-moll Sergiusza Prokofiewa. Prawykonanie utworu w Petersburgu nie przyniosło kompozytorowi sukcesu, dopiero późniejsza wersja z roku 1923 zyskała pełne uznanie. Koncert składa się z czterech części. Jest on patetyczny, pełen powagi, agresywnej, szorstkiej rytmiki i gęstej materii harmonicznej. Prokofiew stosuje w nim różnorodne środki – tak w barwnie potraktowanej orkiestrze, jak i w wirtuozowskiej partii fortepianu – brawurowe pasaże, poliakordykę, quasi-toccatowe przebiegi motoryczne. Część pierwsza utrzymana jest w swobodnej formie sonatowej i nawiązuje do muzyki romantycznej. Scherzo to swoiste perpetuum mobile, oparte na motorycznym, jakby niekończącym się ruchu. W części trzeciej (Intermezzo) kompozytor przeplata tajemniczą statykę z ruchliwą, wręcz toccatową figuracją. Monumentalny finał przynosi pokaz siły kontrastującej z odcinkami utrzymanymi w tonie lirycznym. Prokofiew jest mistrzem w budowaniu swojego świata z kontrastów. 

Joanna Ślusarczyk




Stowarzyszenie Artystyczne PianoClassic, ul. Zwierzyniecka 15/8, 31-103 Kraków    www.pianoclassic.pl   tel: +48 696 950 910