|
piątek 09.10.2009 sobota 10.10.2009 niedziela 11.10.2009 poniedziałek 12.10.2009 wtorek 13.10.2009 środa 14.10.2009 czwartek 15.10.2009 piątek 16.10.2009 sobota 17.10.2009 niedziela 18.10.2009 |
|
J. Haydn, Sonata D-dur Hob. XVI/37 J. Haydn, Sonata h-moll Hob. XVI/32 F. Chopin, 4 Impromptu -----------------------
Spotkanie klasycyzmu z romantyzmem
Sonaty oraz divertimenta i partity, zwane potocznie sonatami, zajmują w dorobku twórczym Josepha Haydna ponad pięćdziesiąt pozycji. Kompozytor pisał je już od wczesnej młodości, stąd w przeważającej mierze słyszymy w nich lekki, pogodny nastrój, pełen muzycznego humoru. Sonaty fortepianowe nr 27-39, powstałe po roku 1773, w których do głosu dochodzi mistrzostwo Haydna w kształtowaniu formy, wykazują już pewną “wrażliwość okresu burzy i naporu”. Na przykład część wolna 37 Sonaty D-dur, utrzymana w tonacji d-moll, zyskuje rysy niemal dramatycznego lamentu, silnie osadzonego w tradycji muzyki barokowej. Wszystkie cztery Impromptu zostały skomponowane przez Fryderyka Chopina w środkowym okresie jego twórczości, między rokiem 1834 a 1843. Impromptu było typowym gatunkiem muzyki fortepianowej epoki, etymologicznie jego nazwa oznacza utwór oparty na improwizacji. U Chopina każde z nich posiada swój osobliwy kształt, precyzyjny co do najmniejszych szczegółów. Wspólna dla wszystkich czterech kompozycji stała się zasada figuracyjno-ewolucyjnego kształtowania przebiegu w częściach skrajnych i kantylena w części środkowej. Ich istotą jest także niezwykła subtelność, poetyckość i świetlistość brzmienia. Dla A. Gide’a (1947) “Impromptu należą do Chopina utworów najczarowniejszych”. Sonata f-moll op. 5 Johannesa Brahmsa, napisana w 1853 roku, jest trzecią i ostatnią sonatą fortepianową kompozytora. Składa się aż z pięciu części, w których mistrzowsko połączony duch romantyzmu z klasyczną architektoniką sprawia, iż stała się ona jednym z najdoskonalszych dzieł młodzieńczego okresu twórczości Brahmsa. Charakterystycznym zjawiskiem jest w niej niezwykła spójność formy wynikająca z wykorzystania i przetwarzania tych samych tematów i motywów w całym cyklu. W Allegro maestoso pokazane są trzy skontrastowane tematy; część druga to pełen subtelnego uczucia nokturn; Scherzo ma charakter fantastycznego walca, a Intermezzo w nastroju marsza żałobnego przywodzi myśli i motywy poprzednich części – podobnie jak finał w formie swobodnego ronda. Joanna Ślusarczyk |
|
|
