Claire Huangci (USA)

19:00 Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej MANGGHA

                Ballada F-dur op. 38 stała się źródłem zachwytów dla rówieśnika Chopina - Roberta Schumanna. Swą dojrzałą postać przybrała podczas pobytu kompozytora na Majorce. Chopin operuje w niej skrajnymi środkami wyrazu. Sielankowej, idyllicznej tematyce przeciwstawia wybuchy gwałtowności i drapieżne porywy.
                Cykl Mazurków op. 24 zawiera kolejno stylizowany kujawiak, oberek i mazur. Ostatni, czwarty Mazurek b-moll jest już prawdziwym poematem tanecznym, w którym mieszają się różne wzory taneczne. Sonata b-moll to bardzo jaskrawy przykład na to, jak pod wpływem nowych środków wyrazu ewoluowała forma, której dojrzały kształt uformował się w twórczości Mozarta i Beethovena. Muzykolodzy po dzisiejszy dzień dyskutują nad kwestią jej wewnętrznej spójności. Na pewno można mówić o jedności wyrazowej jej poszczególnych części, a niewątpliwą wartością jest zawarcie w ramach zmodyfikowanej formy sonatowej nowych treści o charakterze przełomowym.
                Do czasów Chopina etiudy były utworami czysto pedagogicznymi, pozbawionymi większych walorów wyrazowych. Pisane były z myślą o konkretnym problemie technicznym, który opanować miał młody adept pianistyki. W twórczości Chopina etiuda urasta do miana miniatury lirycznej, w której formuły techniczne stają się środkami ekspresji. Etiuda a-moll op. 10 nr 2 należy do najtrudniejszych ze wszystkich Etiud Chopina. Dzięki niej można nabyć niezależność 3, 4 i 5 palca lub nabawić się silnego bólu ręki. W Etiudzie Ges-dur op. 10 nr 5 partia prawej ręki wykorzystuje wyłącznie czarne klawisze klawiatury. Oba utwory wymagają od wykonawcy niezwykle lekkiej i precyzyjnej gry, tak by każdy dźwięk był idealnie słyszalny. Podobna zwiewność i wdzięk charakteryzuje Walca F-dur op. 34 nr 3. Utwór ten zachwyca swą lekkością i humorem oraz daje pianiście możliwość popisu zręczności palców.
                W zgoła inny świat przenosi Polonez-fantazja As-dur op. 61. To jedno z ostatnich dzieł Chopina. Jest to utwór wybitnie refleksyjny. Melancholijny nastrój ustępuje jednak na sam koniec miejsca triumfalnej kodzie. Powstanie Ballady g-moll op. 23 to narodziny nowego gatunku muzycznego. Choć Chopin potrzebował własnej formy wypowiedzi, to nie mógł obyć się bez zdobyczy poprzedników. I tak stosuje np. antytetyczność tematyczną i elementy repryzowości.