Alessandro Taverna (Włochy)


19:00 Sala Koncertowa "Florianka"



Fryderyk Chopin
2 Nokturny op. 62
             nr 1 H-dur
             nr 2 E-dur
3 Walce op. 34
             nr 1 As-dur
             nr 2 a-moll
             nr 3 F-dur
Scherzo E-dur op. 54
--------------------
Sonata h-moll op. 58
             1. Allegro maestoso
             2. Scherzo. Molto vivace
             3. Largo
             4. Finale. Presto non tanto


Przewrotnie ale z zamysłem


                Włoski artysta przedstawi podczas swego recitalu wyłącznie dzieła Chopina, doskonale wpisując się w główną ideę tegorocznej edycji Festiwalu i ogólnoświatowe obchody dwusetnej rocznicy urodzin polskiego kompozytora. Alessandro Taverna, inaugurując serię 7 koncertów bardzo wysoko stawia poprzeczkę, jeśli chodzi o dobór repertuaru. Można doszukać się też pewnej przewrotności w zamyśle młodego artysty rodem ze słonecznej Italii. Dzieła, które pianista zawarł w programie powstały w latach 1831-1846. Bardzo ciekawie zakomponowany recital zawiera cykl 2 ostatnich opusowanych nokturnów. Są to zarazem jedne z ostatnich kompozycji Chopina w ogóle. Odznaczają się typowymi dla tego etapu twórczości poszukiwaniami w zakresie harmonii, wyrazu i formy. Ewolucja języka dźwiękowego wiedzie Chopina do efektów czysto brzmieniowych, gdzie zatracają się już wszelkie odniesienia funkcyjne, a ornamentyka melodii niweluje regularny puls wyznaczony przez metrum. Ten wkraczający w inne wymiary, może już nie tak typowo chopinowski muzyczny świat zostaje zderzony z prawdziwymi "hitami" kompozytora.
              Trzy Walce op. 34 należą do salonowych utworów tego gatunku, stojąc zarazem na najwyższym artystycznie poziomie. Scherzo E-dur op. 54 z kolei, jak żadne inne z pozostałych trzech scherz Chopina - drapieżnych i czasami demonicznych, zawiera w sobie sporą domieszkę żartobliwości. Chopin pozostaje za to wierny estetyce części środkowej, w której piękno kantylenowej melodii nie ma sobie równych. Sonata h-moll op. 58, wieńcząca recital to chopinowskie arcydzieło, utwór niezwykle dojrzały, przyniósł zapewne kompozytorowi wiele satysfakcji. Chopin połączył w niej balladę, scherzo, marsza, kołysankę, rondo i etiudę zamknięte w czterech częściach. Pozwalają one pianiście na ukazanie niezwykle szerokiego wachlarza pianistycznych umiejętności i zdolności w kreowaniu muzycznego nastroju. Zestawienie ze sobą dzieł reprezentatywnych dla chopinowskiego idiomu z tymi, które wykraczają poza utarte ścieżki, pozwala na uchwycenie różnorodności i bogactwa chopinowskiej muzyki.